Rzekła wilga: każdy dudek wychwala swój śmieszny czubek,
Lepiej spójrz na moje piórka, żółte jak cytryny skórka,
Czarne skrzydła, dziób czerwony, każdy byłby zachwycony.

Gwizdnął głośno zimorodek otrzepując z piórek wodę:
Chociaż jestem z was najmniejszy, ale za to najpiękniejszy.
Tak jak niebo moje piórka, brzuszek rudy jak wiewiórka,
A na nogach mam buciki czerwone jak koraliki.

Z wrzaskiem przyfrunęła kraska, kolorowa jak z obrazka.
To ja jestem najpiękniejsza, różnobarwna i największa,
Gdzie się nie pojawią kraski słychać brawa i oklaski.

I co z tego?- odparł dzięcioł kolorowym łebkiem kręcąc.
-Czy to ważne kto jest większy, silniejszy, albo piękniejszy?
Posłuchajcie co wam powiem – ważne jest kto co ma w głowie!
Kto jest mądry, dużo wie, nie będzie przechwalał się.

Tekst: Agnieszka Galica
Ilustracje: Magda Jasny