Kim naprawdę był pułkownik Kukliński? Amerykanie mówią o nim – bohater, Rosjanie nazywają zdrajcą, zdania Polaków są podzielone.
Film jest wynikiem czterech lat pracy i prezentuje efekt niezwykłej dokumentacji, jakiej dokonał reżyser filmu razem z ekipą filmową w USA, Rosji i Polsce, docierając do nieznanych albo tajnych do tej pory dokumentów.
Autor dokumentu przedstawia materiały archiwalne dotyczące zarówno wielkich manewrów wojskowych w latach 60., jak i tragicznych wydarzeń na wybrzeżu w roku 1970, a także proces pułkownika Kuklińskiego, na którym zapadł najwyższy wyrok – kara śmierci.
Zdjęcia pokazują miejsca takie jak jego pokój w sztabie generalnym przy ul. Rakowieckiej w Warszawie, dom przy ul. Rajców czy budynek ambasady radzieckiej. Czarno-białe ujęcia przeplatają się ze współczesnymi, barwnymi kadrami z Florydy i Waszyngtonu. W filmie znajdują się nigdy nie publikowane dotąd zdjęcia z prywatnego albumu Kuklińskich.
Ekipa filmowa dotarła do wszystkich najważniejszych żyjących świadków tamtych dni. Przed kamerami stanęli m.in.: gen. Wojciech Jaruzelski, minister obrony narodowej w czasach, kiedy Kukliński przekazywał Amerykanom tajemnice Układu Warszawskiego, a następnie premier i przywódca stanu wojennego; generałowie: Szklarski, Skalski, Puchała i Jasiński – współpracujący z Kuklińskim w sztabie generalnym, gen. Czesław Kiszczak, ówczesny minister spraw wewnętrznych. Głos w dyskusji zabierają m.in.: Jan Nowak Jeziorański, prof. Zbigniew Brzeziński, Lech Wałęsa, prof. Richard Pipes. Po raz pierwszy o Kuklińskim wypowiadają się m.in. marszałek Wiktor Kulikow – naczelny dowódca wojsk Układu Warszawskiego czy Grobkow. Po raz pierwszy przed kamerami stanęli ludzie CIA: Davida Fordena – oficera prowadzącego sprawę Kuklińskiego, Keitha Meltona – pisarza i historyka wywiadu. Po raz pierwszy w historii publicznie głos zabrała wdowa po Ryszardzie Kuklińskim – Hanna.
Osią dramaturgiczną filmu jest zapis podróży ekipy filmowej do USA wkrótce po śmierci Kuklińskiego. Reżyser i jego ekipa docierają do jego domu na Florydzie, gdzie wdowa prosi ich o przewiezienie prochów męża i starszego syna Waldemara na uroczystości żałobne w Waszyngtonie. To podróż symboliczna, zamykająca niejako pętlę życia pułkownika, wiodąca przez miasta i miejsca, w których mieszkał.
Ogromny materiał zdjęciowy został zarejestrowany w trzech technikach: rozmowy i towarzyszące im sekwencje – na taśmie filmowej, wydarzenia – na cyfrowej kamerze video, a część osobista, odautorska została zarejestrowana przy pomocy małej kamery mini dv. Konsekwentnie zastosowano animację w celu zaprezentowania planów, nad którymi pracował Kuliński.
Polska premiera „Gier wojennych” odbyła się 8 grudnia 2008 roku w Filharmonii Narodowej w Warszawie pod honorowym patronatem Ministrów: Spraw Zagranicznych, Obrony Narodowej oraz Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Amerykańskiej premierze (11 grudnia 2008) w głównej siedzibie CIA w Langley) towarzyszyło sympozjum zorganizowane przez CIA, poświęcone sprawom stanu wojennego, zimnej wojny oraz osobie Ryszarda Kuklińskiego i roli, jaką odegrał w tamtym czasie.
„Gry wojenne”
Scenariusz i reżyseria: Dariusz Jabłoński
Producent nadzorujący: Dariusz Jabłoński
Producenci: Violetta Kamińska, Izabela Wójcik
Koproducent: Patrik Pass
Zdjęcia: Tomasz Michałowski
Montaż: Milenia Fiedler, Bartosz Pietras
Dźwięk: Bartłomiej Woźniak
Muzyka: Michał Lorenc
Produkcja: Apple Film Production
W koprodukcji z: Telewizja Polska S.A., ARTE, Trigon Production
Współfinansowanie: Polski Instytut Sztuki Filmowej, Ministerstwo Kultury Republiki Słowackiej
Przy wsparciu Programu Media Unii Europejskiej
110’, 35 mm, Dolby Digital
