Dla filmu utyje szesnaście kilo, spiłuje ząb, podgoli kark, a kobiety i tak go kochają. Na pytanie, czy tak, jak ojciec potrafi wykuć podkowę, odpowiada: - Ja mógłbym ją zagrać! Nie żartuje. Jest wiarygodny jako kochanek, macho, bezdomny. Jego fanki piszą w Internecie, że jest przystojny. A on broni swojej prywatności. Nie chodzi na bankiety. Kolorowa prasa go oszczędza. Jak mówi – tania popularność go nie interesuje.
Dorastał w Kłudzienku, 35 kilometrów od Warszawy. O szkole aktorskiej zaczął myśleć pod koniec technikum w Grodzisku Mazowieckim. Dorabiał jako ochroniarz w klubie Blue Velvet, prowadził prezentację szamponu i golarki, był kelnerem w Quchni Artystycznej.
W 1996 roku debiutował na ekranie niewielką rolą studenta w kontrowersyjnym filmie Andrzeja Żuławskiego „Szamanka”. Rok później na XV Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi zdobył wyróżnienie za rolę Kreona w spektaklu Sofoklesa Antygona, ukończył Akademię Teatralną w Warszawie i związał się z warszawskim Teatrem Dramatycznym.
Kreacja podkomisarza Sławomira „Despero” Desperskiego w kryminalnym filmie Patryka Vegi „Pitbull” (2005) przyniosła mu nagrodę im. Zbigniewa Cybulskiego i nagrodę Jantar' 2005 za najlepszą rolę męską na Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film" w Koszalinie. Za rolę gangstera Fabiana „Fabio” Sawickiego w filmie Macieja Wojtyszki „Ogród Luizy” (2007) został uhonorowany nagrodą na XXXII Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Jest także zwycięzcą Przeglądu Sztuki Estradowej w 2001 roku. W 2009 roku na Festiwalu Polskich Filmów fabularnych w Gdyni zdobył nagrodę za drugoplanową rolę męską - Bronisława - w filmie „Rewers” Borysa Lankosza.
Marzył o karierze piłkarza, miał świetnego trenera, ale skomplikowana kontuzja kolana przekreśliła jego marzenia. Nie przeżył jednak załamania, bo aktorstwo stało się dla niego taką pasją jak kiedyś był sport. Wciąż gra w aktorskiej drużynie piłkarskiej. - Dla mnie to frajda zmęczyć się, wypocić stres, wykrzyczeć, strzelić parę bramek - mówi w wywiadach.
Jego ojciec przez 45 lat był kowalem. Synów wychowywał twardą ręką. - Od czasu do czasu prostował nam kręgosłup paskiem – wspominał kiedyś Dorociński. - Obrywaliśmy za popalanie papierosów albo złe oceny. Pamiętam, że na komunię dostałem w prezencie wymarzoną kolarkę. I szalałem na niej, a jak mnie poniosło, to podcinałem kolegów. Za to też było prostowanie kręgosłupa. Ale sporadycznie – dodaje ze śmiechem.
Chętnie wraca w swoje rodzinne strony, bo tylko tam, jak twierdzi, nadal panuje przyjazna atmosfera i bezinteresowna szczerość.
Marcin Dorociński ma dwóch starszych braci (są policjantami) i jednego młodszego.
Jest żonaty. Ma dwoje dzieci: Stasia (ur. 2006) i Janinę (ur. 2008).
Wybrana filmografia: - Dom (1995)
- Szamanka (1996)
- Ekstradycja 3 (1998)
- Wszystkie pieniądze świata (1999)
- Kiler-ów 2-óch (1999)
- Pierwszy milion (1999)
- Żółty szalik (2000)
- Przedwiośnie (2001)
- Sfora: Bez litości (2002)
- Sfora (2002)
- Nienasycenie (2003)
- Fala zbrodni
- Camera Café (2004)
- Vinci (2004)
- Pitbull (2005)
- Solidarność, Solidarność... (2005)
- Francuski numer (2006)
- Wszyscy jesteśmy Chrystusami (2006)
- Fałszerze - powrót Sfory (2006)
- Glina (2006)
- Tajemnica twierdzy szyfrów (2007)
- Rozmowy nocą (2008)
- Ogród Luizy (2008)
- Boisko bezdomnych (2008)
- Idealny facet dla mojej dziewczyny (2009)
- Tancerze (2009)
- Rewers (2009)
