Historia

Nowy Jork to dziś stolica światowej finansjery, miejsce tętniące kulturą, rodzącą się dzięki mieszaniu wpływów ludzi pochodzących z różnych stron świata.

W historii Nowego Jorku znalazł się jednak również sześcioletni epizod, gdy miasto pełniło rolę rzeczywistej stolicy Stanów Zjednoczonych. 23 grudnia 1784 roku, decyzją Kongresu, Nowy Jork stał się najważniejszym miastem USA.

Nowy Jork był tymczasową stolicą kraju. Zgodnie z zapisem konstytucji o wyznaczeniu nowej zadecydować miał świeżo wybrany prezydent. Według Artykułu Pierwszego Konstytucji Stanów Zjednoczonych władze kraju posiadały kompetencje do założenia stolicy jako „Dystryktu (nie przekraczającego swymi rozmiarami kwadratu o boku długości dziesięciu mil), powstałego z terytoriów odstąpionych przez poszczególne stany, który, za aprobatą Kongresu, stałby się siedzibą Rządu Stanów Zjednoczonych”. Prezydentem, który wybrać miał lokalizację stolicy, był wówczas Waszyngton, który zaprzysiężony został jeszcze w Nowym Jorku. Miasto przestało pełnić funkcję stolicy w 1790 roku, gdy miejsce na nową jej siedzibę nad rzeką Potomak wskazał prezydent Jerzy Waszyngton. 9 września 1791 roku nowej stolicy nadano imię w hołdzie prezydentowi.

Nowy Jork pozostaje dziś najbardziej zaludnionym miastem Stanów Zjednoczonych. Tam również znajduje się główna siedziba ONZ.