Medal noblowski Wisławy Szymborskiej własnością UJ

W nagraniu dostępnym na stronie internetowej muzeum dyrektor placówki wyjaśnia, że Wisława Szymborska początkowo ofiarowała złoty medal noblowski Uniwersytetowi Jagiellońskiemu jako depozyt. Teraz, zgodnie z jej wolą, stał się własnością uczelni i jest przechowywany w Muzeum UJ. Cenny eksponat można oglądać na ekspozycji muzeum w tzw. II skarbcu.

"Złoty medal Nagrody Nobla przekazuję na przechowanie Uniwersytetowi Jagiellońskiemu. W wypadku mojej śmierci depozyt staje się automatycznie własnością Uniwersytetu" - napisała noblistka 20 grudnia 1996 roku. Kartkę, formatu A4, z tą odręcznie napisaną decyzją pokazuje na nagraniu wideo dyrektor Stopka.

Medale noblowskie mają od ponad 100 lat niezmienioną formę. Na awersie każdego z medali widnieje profil fundatora nagrody, Alfreda Nobla, wraz z datą jego urodzenia i śmierci zapisaną cyframi rzymskimi. Medal przyznany Wisławie Szymborskiej waży dokładnie 175,4 gramów, a jego średnica wynosi 65,9 mm. Wykonany został z 18-karatowego złota. Odznaczenie dla laureata w kategorii literatury - podobnie jak w dziedzinach fizyki, chemii, medycyny i fizjologii - wykonał szwedzki rzeźbiarz i grawer Erik Lindberg.

Rewersy poszczególnych medali różnią się w zależności od kategorii. Na rewersie odznaczenia przyznawanego w dziedzinie literatury widoczne są dwie postaci: Muza Erato trzymająca lirę i siedzący nagi młodzieniec notujący słowa pieśni. Na brzegu widnieje fragment z "Eneidy": INVENTAS VITAM IUVAT EXCOLUISSE PER ARTES ("Uczyńmy życie lepszym przez naukę i sztukę"). W wydzielonym polu rewersu wygrawerowano nazwisko laureatki: "W. SZYMBORSKA/MCMXCVI".

W uzasadnieniu werdyktu przyznającego Szymborskiej literacką Nagrodę Nobla w 1996 roku członkowie Szwedzkiej Akademii napisali, że nagrodę przyznano "za poezję, która z ironiczną precyzją odsłania prawa biologii i działania historii we fragmentach ludzkiej rzeczywistości".

Na Uniwersytecie Jagiellońskim Wisława Szymborska w 1946 roku rozpoczęła studia polonistyczne, a rok później socjologiczne, ale porzuciła je dla pracy zarobkowej w redakcjach czasopism kulturalnych.

(PAP,G.M.)