Jak Pan, człowiek kulturalny i zrównoważony, czuł się ubrany w kaftan bezpieczeństwa i ucharakteryzowany na szaleńca?

– To tylko wprowadzenie do cyklicznego programu, który istniał wcześniej – wprowadzenie w nieco zabawnej formie. Reżyser poprosił mnie, abym zapoznał się ze wszystkimi poprzednimi odcinkami, aby dobrze zrozumieć jego formułę. Tych odcinków było tak wiele, że doprowadziły mnie niemal do szaleństwa. Uff…

Przypomnijmy tematykę Weekendowego Magazynu Filmowego i wyjaśnijmy, na czym polega zmiana stylu programu?

– Program poświęcony jest kinu, sztuce filmowej. Pomysł jest taki, że, że robią go młodzi filmowcy, a plan realizacji trochę przypomina plan filmowy. Ten weekendowy program o polskim filmie robią młodzi ludzie z Akademii Filmowej w Katowicach, łódzkiej „Filmówki” i Mistrzowskiej Szkoły Andrzeja Wajdy. Nie jest to publicystyka typu „gadające głowy”. Rozmowy są tylko fragmentem tego, co się w nim dzieje.

Z przyczyn pokoleniowych i zawodowych pamięta Pan dawną telewizyjną publicystykę kulturalną, spokojniejszą, z wolnym tempem. Pracował Pan wtedy w magazynie „Pegaz”, a później razem z Zygmuntem Kałużyńskim tworzył Pan niezapomniane „Perły z lamusa”. Nie tęskni Pan za dawnymi, spokojnymi formami, bez dzisiejszych gadżetów, kolorów, błysków, ruchliwych kamer?

– Jestem wychowankiem Leslie Mitchella, pierwszego człowieka, którego obraz przekazała telewizja, legendarnego spikera, który zainaugurował BBC w 1936 roku. Miałem okazję poznać go i uczynić bohaterem jednego z rozdziałów mojej pracy magisterskiej o mówieniu w telewizji. Leslie Mitchell uważał, że w telewizji najważniejszy jest człowiek. Przychodził do studia i starał się mówić do kamery tak, jakby patrzył w oczy przyjacielowi. Zgadzam się z nim i podobnie traktuję telewizję. Style zmieniają się, jestem gotów się im podporządkować, ale ważne bym mógł nawiązać kontakt z moim rozmówcą. Gdy patrzę w kamerę staram się też pamiętać, że zaglądam w oczy widzowi przed telewizorem.

Czy myśli Pan, że nastąpi kiedyś odwrót telewizji od obecnej migotliwości, dynamiki, ruchliwości wizualnej i powrót do dawnych, spokojnych form?

– Z telewizją jest tak, jak z modą. Sukienki przyjmują różne fasony, są dłuższe lub krótsze, spodnie są szersze lub węższe, ale zawsze są sukienki i zawsze są spodnie. Tak samo jest z mówieniem w telewizji. Są różne formy filmowania, szybsze, wolniejsze, scenografia bywa bogatsza, uboższa, ale ważne jest by zawsze mówić wyraziście i z przekonaniem. Nie akceptuję i nie potrafię czytać z telepromptera wcześniej przygotowanego tekstu. Mam wrażenie, że wtedy traci się szansę na nawiązanie prawdziwego kontaktu z widzem. Czytanie przed kamerą jest dopuszczalne w newsach, ale nie w rozmowie i nie w mówieniu o kulturze. Trzeba zawsze być naturalnym i prawdziwym jak mój partner z „Pereł z lamusa”, Zygmunt Kałużyński, który był niepowtarzalną osobowością.