- Wyślij znajomemu
Wiadomość została wysłana.
- Wersja do druku
- -AA+A
Muzyka Chopina nie ma przed nim tajemnic
18.06.2011
Według wielu to właśnie on powinien wygrać XVI Konkurs im. Fryderyka Chopina. Jak się jednak okazuje, werdykt jury wcale mu nie zaszkodził. Austriak, który zajął drugie miejsce, wydał właśnie swój pierwszy Chopinowski album.
Ingolf Wunder debiutuje w barwach DG w wielkim stylu (fot. TVP/Jan Bogacz)
Austriacki pianista podpisał kontrakt z prestiżowym Deutsche Grammophon.
To znamiennie, bo regułą jest, że niemiecka wytwórnia przechwytywała laureatów konkursu. W stajni DG są tacy artyści jak Krystian Zimerman, Maurizio Pollini czy Rafał Blechacz.
Ingolf Wunder w oczach wielu krytyków i publiczności powinien zająć pierwsze miejsce. Laureatce Julianie Awdiejewej zarzucano artystyczną kalkulację i przesadę, podczas gdy Austriak porwał wszystkich żywiołowością, ale i pewnością siebie. Przede wszystkim jednak przyjechał jako pianista, który doskonale odnajduje się na scenie i potrafi nawiązać kontakt z publicznością.
Bardziej stonowane i klasyczne oblicze pokazuje na wydanej właśnie płycie, na której znalazły się tylko utwory polskiego kompozytora. W interpretacji Wundera w Sonacie h-moll każda część jest integralnym elementem wielkiej formy, a Ballada f-moll frapuje umiejętnie budowanym napięciem. Gwoździem programu jest Wielki Polonez i Andante Spianato – dramatyczny i „naszkicowany” ręką pewną, świadomą tego, co gra.
Wunder bez oporów przyznaje, że jest zadowolony z płyty. Autopromocja czy pycha? Nic z tych rzeczy. Austriak nagrał album, którą spokojnie można postawić na półce obok innych chopinowskich klasyków – Polliniego, Argerich, Rubinsteina i Zimermana.
mn
To znamiennie, bo regułą jest, że niemiecka wytwórnia przechwytywała laureatów konkursu. W stajni DG są tacy artyści jak Krystian Zimerman, Maurizio Pollini czy Rafał Blechacz.
Ingolf Wunder w oczach wielu krytyków i publiczności powinien zająć pierwsze miejsce. Laureatce Julianie Awdiejewej zarzucano artystyczną kalkulację i przesadę, podczas gdy Austriak porwał wszystkich żywiołowością, ale i pewnością siebie. Przede wszystkim jednak przyjechał jako pianista, który doskonale odnajduje się na scenie i potrafi nawiązać kontakt z publicznością.
Bardziej stonowane i klasyczne oblicze pokazuje na wydanej właśnie płycie, na której znalazły się tylko utwory polskiego kompozytora. W interpretacji Wundera w Sonacie h-moll każda część jest integralnym elementem wielkiej formy, a Ballada f-moll frapuje umiejętnie budowanym napięciem. Gwoździem programu jest Wielki Polonez i Andante Spianato – dramatyczny i „naszkicowany” ręką pewną, świadomą tego, co gra.
Wunder bez oporów przyznaje, że jest zadowolony z płyty. Autopromocja czy pycha? Nic z tych rzeczy. Austriak nagrał album, którą spokojnie można postawić na półce obok innych chopinowskich klasyków – Polliniego, Argerich, Rubinsteina i Zimermana.
mn
Galerie
Galerie
Galerie
Quizy
ankieta
Jak oceniasz werdykt jury?