Rzecz dzieje się współcześnie w jednym z miast zachodniej Polski.

Skończyła się II wojna światowa. Niemcy z ziem, które znalazły się teraz w granicach Polski, opuszczają swe domy i mieszkania. Na ich miejsce przybywają nowi lokatorzy.

Wiele lat później do jednego z takich mieszkań puka elegancka kobieta. Przedstawia się jako Ewa Grossman z Nowego Jorku i oznajmia Dorocie, współwłaścicielce mieszkania, że chce je natychmiast kupić za ogromną kwotę. Lecz Dorota nie ma zamiaru pozbywać się dachu nad głową, i to nagle, choć wiedzie się jej nienajlepiej. Natomiast Waldek, z którym żyje w konkubinacie – trochę fantasta, trochę obibok – usłyszawszy o sprawie, decyduje się na sprzedaż, i jeszcze podbija cenę.

Ewa Grossman znów zjawia się u Doroty. Opowiada jej o kolejnych lokatorach mieszkania: oficerze AK z żoną i córką, którego aresztowano w 1948 roku, świetnym chirurgu, który czuł się Polakiem, ale jako Żyd musiał w1968 roku wyjechać z kraju, wreszcie o córce ministra, która związała się z podziemną opozycją i przyjęła pod swój dach najpierw drukarza z drukarnią, a po jego zdradzie – nieudanego pisarza.