Jako siedemnastoletnia dziewczyna wstępuje do konspiracji, do wywiadu. Na polecenie dowództwa podpisuje volkslistę i w ciągu kilku miesięcy uczy się niemieckiego, kończy niemiecką szkolę, po czym rozpoczyna działalność w wywiadzie głębokim na terenie Rzeszy: w Hamburgu, Wiedniu, Berlinie. Balansując na granicy życia i śmierci, podejmuje się kolejnych karkołomnych zadań..

I tak w 1940 roku Halina Szwarc ps. „Ryszard”, a potem ps. „Jacek II” zostaje „Niemką”. Wyjeżdża do Rzeszy, gdzie rozpoczyna studia medyczne i pracę konspiracyjną. Pomału, spokojnie, bez zwracania na siebie uwagi gromadzi informacje na temat wroga i przekazuje je polskiemu wywiadowi.

Niemal do końca wojny jest bardzo cennym szpiegiem. Przeprowadza szereg spektakularnych akcji, między innymi ustala położenie obiektów wojskowych w Hamburgu, co niezwykle pomaga aliantom w ich zniszczeniu. Zostaje za to odznaczona przez Anglików.

Dostaje się także do pracy w berlińskim Archiwum Medycyny Wojskowej. Na podstawie zdobytych tam informacji można było wnioskować o rozmieszczeniu hitlerowskich oddziałów na froncie wschodnim.

W 1944 roku posłużywszy się fałszywą kartką żywnościową zostaje zatrzymana i przesłuchana, ale nie powoduje to jej dekonspiracji.

Wraca do domu rodzinnego. Nie na długo. Aresztowana przez gestapo i skazana na śmierć cudem unika rozstrzelania. Tortury stosowane wobec niej przez hitlerowców, brutalne i okrutne znęcanie się fizyczne i psychiczne nie złamały jej jednak.

Młoda kobieta nie powiedziała ani słowa. Okres wojenny przypłaciła utratą młodości i samotnością.

Po wojnie kończy medycynę i rozpoczyna pracę w Klinice Akademii Medycznej w Poznaniu. Tu jednak dopada ją PRL-owska służba bezpieczeństwa. Znowu poniżanie i bicie, tym razem przez „swoich”, stalinowskich oprawców.

Zostaje profesorem, zakłada Uniwersytet Trzeciego Wieku w Polsce. Do 1999 roku, tj. do momentu wydania przez nią wspomnień, ani najbliżsi, ani współpracownicy nie znali jej okupacyjnej przeszłości.

Pozornie luźno ułożone fragmenty jej barwnych i bohaterskich losów okazują się rodzajem konfesyjnego wyznania i niezwykłym świadectwem odwagi i poświęcenia. Zadziwiająco twardy charakter, jej młodzieńcza fantazja, a także wewnętrzna godność i poszanowanie wolności czynią z niej ciekawą postać historyczną i pełnego pasji bohatera.

Scenariusz Marcina Wrony i Grażyny Treli powstał na podstawie jej wspomnień.

Trudną rolę Haliny Szwarc gra młoda, utalentowana aktorka Joanna Kulig z Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.

Kulig studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, zdobyła też wykształcenie muzyczne w klasie fortepianu oraz śpiewu solowego w szkołach krynickiej i krakowskiej.

W przedstawieniu „Doktor Halina” wystąpią ponadto aktorzy: Grzegorz Emanuel, Michał Czernecki, Miłogost Reczek i inni.

Obsada:
Halina Szwarc – Joanna Kulig
Matka – Maja Barełkowska
Ojciec – Andrzej Franczyk
Kapitan Janicki – Arkadiusz Janiczek
Edmund – Jerzy Matula
„Jacek” – Marcin Kalisz
Zygmunt Walter-Janke – Krzysztof Banaszyk
Major „Emma” – Maciej Wojdyła
Wanda – Lidia Sadowa
Zosia – Roma Gąsiorowska
Bawarczyk – Piotr Głowacki
Pasażerka – Ewa Kaim
Starszy Pan – Edward Sosna
Policjanci – Grzegorz Mielczarek, Dariusz Biskupski

Hans – Łukasz Byczek
Profesor – Arkadiusz Bazak
Chłopiec – Michał Włodarczyk
Studentki – Agnieszka Judycka, Martyna Peszko, Kornelia Trawkowska
Studenci – Marcin Błaszak, Bartłomiej Firlet, Mateusz Janicki
Dyrektor Archiwum – Michał Breitenwald
Mundurowy – Bogdan Koca
Kolega z konspiracji („brat Wandy”) – Michał Czernecki
Sprzedawczyni – Katarzyna Stanisławska
Tamm – Miłogost Reczek
Boettcher – Grzegorz Emanuel
Cywil – Andrzej Pieczyński
Więźniarki – Dominika Kluźniak, Maria Mamona, Anna Moskal, Joanna Niemirska, Andżelika Piechowiak
Strażniczki – Olga Miłaszewska, Izabela Szela
Naczelnik – Marek Cichucki
Mąż – Andrzej Deskur

Czas: 65’53''
Autorzy: Grażyna Trela, Marcin Wrona na podstawie „Wspomnień z pracy w wywiadzie antyhitlerowskim ZWZ-AK” Haliny Szwarc
Reżyseria: Marcin Wrona
Zdjęcia: Andrzej Ramlau PSC
Scenografia: Marek Chowaniec
Kostiumy: Katarzyna Śródka, mundury Marek Dzienio
Dźwięk: Wacław Pilkowski, Wojciech Ślusarz
Montaż: Wanda Zeman
Opracowanie muzyczne: Joanna Fidos
Konsultacja historyczna: Andrzej Krzysztof Kunert

Scena Faktu Teatru TV – PREMIERA 1 września 2008