"Dekameron", cykl nowelistyczny Giovanniego Boccaccia (1313-1375), dla historyków literatury jest słupem milowym wrozwoju gatunku, wzorcem noweli respektowanym do dziś. Dla czytelników - od sześciu stuleci - jest niezrównaną lekcjąmądrości życiowej, tym cenniejszą, że"pisaną śmiechem". Mądry uśmiech Boccaccia, wyzierający spod warstwyfrywolności, czasem rubaszności, jest dowodem zrozumienia i akceptacji wszystkiego, co ludzkie.Biografowie przez długie lata podejrzewali, że swawolność myśli, lekkość pióra i geniusz narracyjny Boccacciozawdzięcza domieszce krwi francuskiej. Był jednak rodowitym Włochem, urodzonym i pochowanym w Certaldo kołoFlorencji - stamtąd wywodzą się bohaterowie"Dekamerona", a sam autor przedstawia się w sztuce jako florentyńczyk. Miałteż ukochaną"drugą ojczyznę", Neapol, dokąd wysłał go ojciec na naukę kupiectwa i prawa. Urodziwy Toskańczyk wolałjednak używać życia w gronie złotej młodzieży. Jego liczne podboje miłosne z tego okresu znalazły odzwierciedleniewłaśnie w"Dekameronie".Ze stu opowieści"księgi dziesięciu dni"autorzy adaptacji telewizyjnej wybrali sześć nowel. Główną postacią w sztuce jestsam Boccaccio - w kilku postaciach: jako narrator, sąsiad-kochanek, cyrulik, dworzanin, sędzia, wędrowiec... To onprzedstawia wszystkie zacne białogłowy, których największą cnotą jest szczodrość w miłości. On w swoich kolejnychwcieleniach pomaga"przemyślnym kobietom"wodzić mężów za nos, oszukiwać ich, drwić z niebotycznej głupoty.Wielkie damy, mieszczki bogate i biedne, i kobiety zupełnie niskiego stanu okazują się również biegłe w stosowaniusprytnych wybiegów, które pozwalają im wyrwać się spod mężowskiej kurateli i ukarać partnerów zbyt opieszałych wspełnianiu małżeńskich powinności. Czy jednak mężowie owi sami nie korzystają z ? Boccaccio-Gajos porozumiewawczouśmiecha się do widzów. Dowcipne, świetnie zagrane, barwne widowisko.