Spektakl ten jest czwartym z cyklu pokazów pod wspólnym tytułem „Na ławeczce”, organizowanym przez Teatr Powszechny i Telewizję Polską. Przygotowany został na 50-lecie pracy artystycznej Andrzeja Łapickiego. Jubileusz aktora odbył się 6 lutego 1995 r. na Małej Scenie Teatru Powszechnego w Warszawie i tam też został zrealizowany telewizyjnie. Rolą Radosta w "Ślubach panieńskich", które reżyserował nie po raz pierwszy (głośne przedstawienie w Teatrze Polskim w 1984 r., inscenizacja telewizyjna z 1985 r.), Andrzej Łapicki, jak oznajmił, pożegnał się ze sceną.

- Tak jak nie lubię aranżowanego na jazzowo Bacha czy Mozarta, tak nie znoszę Fredry zrobionego na Witkacego - wyznał Andrzej Łapicki w szkicu „Mój Fredro".

Jubileuszowe „Śluby panieńskie" są w każdym calu stylowe - poczynając od scenografii i kostiumów, po finezję gestu i słowa. Aktorzy nie recytują, naprawdę rozmawiają Fredrowskim jedenastozgłoskowcem, bawiąc się kunsztownym wierszem, jego melodią, rytmem, ścieśnieniami samogłosek. Komizm języka i dialogu harmonijnie splata się z komedią charakterów.

Celem wspólnego przedsięwzięcia Teatru Powszechnego i Telewizji Polskiej jest przywołanie wybitnych spektakli teatralnych wyprodukowanych przez Telewizję Polską i wystawianych również na scenach Teatru Powszechnego.

Liczba miejsc ograniczona.