Drodzy bracia i siostry!

Dzisiaj, nazajutrz po uroczystej liturgii Bożego Narodzenia, obchodzimy święto św. Szczepana, diakona i pierwszego męczennika Kościoła. Historyk, Euzebiusz z Cezarei nazywa go „doskonałym męczennikiem” ponieważ w Dziejach Apostolskich napisano: „Szczepan pełen łaski i mocy działał cuda i znaki wielkie wśród ludu”. Święty Grzegorz z Nyssy mówi: „Był to człowiek uczciwy i pełen Ducha Świętego: swą dobrocią ducha wypełniał zadanie karmienia biednych a swobodą słowa i mocą Ducha Świętego zamykał usta przeciwnikom prawdy”. Szczepan, człowiek modlitwy i ewangelizacji, którego imię oznacza „korona”, otrzymał od Boga dar męczeństwa. Rzeczywiście „pełen Ducha Świętego (...) ujrzał chwałę Bożą”. Kiedy był kamienowany, modlił się: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego!”. Następnie, upadłszy na kolana, prosił o przebaczenie dla oskarżycieli: „Panie, nie poczytaj im tego grzechu”. Z tego powodu Kościół Wschodni śpiewa w hymnach: „Kamienie stały się dla Ciebie stopniami i drabiną, aby wejść do nieba (...) i zbliżyłeś się radosny na świąteczne spotkanie aniołów”.

We wspólnocie chrześcijańskiej po pokoleniu apostołów męczennicy zyskują pierwszoplanowe miejsce, jeśli idzie o szacunek wspólnoty chrześcijańskiej. W czasach szczególnego prześladowania ich pochwała pokrzepia uciążliwą drogę wiernych i zachęca tych, którzy poszukują prawdy, aby nawrócić się do Pana. Dlatego Kościół z Bożego nakazu otacza czcią relikwie męczenników i oddaje im cześć takimi określeniami jak „nauczyciele cnoty”, „żywi świadkowie”, „ożywione kolumny”, „cisi posłańcy”.

Drodzy przyjaciele, prawdziwym naśladowaniem Chrystusa jest miłość, którą niektórzy pisarze chrześcijańscy określili jako „ukryte męczeństwo”. W związku z tym św. Klemens Aleksandryjski pisze: „Ci, którzy realizują praktycznie przykazania Pana dają Mu świadectwo w każdym działaniu, ponieważ czynią to co On chce i wiernie przyzywają imienia Pana”. Podobnie jak w czasach starożytnych tak też i dziś szczere przylgnięcie do Ewangelii może wymagać ofiary z życia i wielu chrześcijan w różnych częściach świata jest narażonych na prześladowania, niekiedy aż po męczeństwo. Jednakże Pan przypomina nam: „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony”.

Do Maryi, Królowej Męczenników kierujemy naszą modlitwę, aby strzegła w nas nienaruszoną wolę dobra, zwłaszcza wobec tych, którzy nam się przeciwstawiają. W szczególności powierzmy Bożemu miłosierdziu diakonów Kościoła, aby oświeceni przykładem św. Szczepana, współpracowali, zgodnie z właściwą im misją, w zadaniu Ewangelizacji.

(mj/KAI)