Janek jest entuzjastą. Nie bardzo zna wartość pieniędzy. Żyjąc pod kloszem jaki stworzyła mu matka, nie stykał się ze złem w tym najprostszym, codziennym wydaniu. To czyni go w wielu sytuacjach bezbronnym, ale też daje mu niezwykłą siłę. Po prostu nie uważa zła za coś naturalnego. Choć nie jest całkiem normalny, ma wszystkie potrzeby normalnego człowieka. Przed wszystkim zaś ogromną potrzebę miłości. Nie rozumie, że miłość ofiarowywana przez niego może być traktowana jako coś gorszego, bo on sam nie czuje się gorszy.

Poczucie odpowiedzialności to właściwie jego druga natura. Jest ekspertem od uprawy roślinności tropikalnej. Ta bezużyteczna na co dzień wiedza okaże się istotna. Potrafi sprawić, że ludzie opowiadają mu rzeczy, o których sami nawet przed sobą głośno się nie przyznają. Janek rozumie emocje i ma dobry słuch emocjonalny, choć nie zawsze rozumie opowiadane mu historie na poziomie racjonalnego dyskursu. Ale ta niedoskonałość połączona z naturalną empatią sprawia, że Janek potrafi dostrzec w opowiadanej mu historii to, co emocjonalnie jest najważniejsze. To czyni z niego domorosłego psychologa potrafiącego otworzyć drugiego człowieka. Przy Janku ludzie czują się bezpiecznie. Ponieważ jest „głupszy”, nie stanowi zagrożenia.

Janek sprawia, że ludzie patrzą przez chwilę na świat jego oczami i patrzą na swoje życie z jego perspektywy. To drugie sprawia, że ich życie przestaje im się wydawać takie złe. To pierwsze – że ostrzej widzą, co w życiu jest ważne, a co nie. Janek zadaje pytania. Jak dziecko. Wprost i po prostu. Ponieważ nie myśli abstrakcyjnie, często pyta „dlaczego?”, „po co?”, „ale tak naprawdę o co ci chodzi?”. I nie zadowalają go odpowiedzi ideologiczne lub składające się z abstraktów, których po prostu nie rozumie.