Kazimierz Brandys (1916 - 2000) dla jednych, jak go określa np. prof. Jerzy B. Nowak, był czołowym stalinizatorem polskiej literatury, dla innych - przede wszystkim wielkim pisarzem, który po okresie współpracy z komunistycznym reżimem przeszedł do opozycji, gdzie ogromnie się zasłużył. Zdaniem Anny Nasiłowskiej chcąc, jako pisarz wywiązać się z obowiązków reformatora i opozycjonisty zarzucił pisanie powieści i w kolejnych częściach „Miesięcy” dokumentował zmieniającą się rzeczywistość. Tym samym jako artysta zapłacił najwyższą cenę. Sam Brandys, taki rozwój rzeczy, uważał za jak najbardziej naturalny. Jego zdaniem czas wielkich powieści skończył się w wieku XX - tym i wielu pisarzy jemu podobnych poszukuje nowych form form wyrazu, czym są np. dzienniki, czy powieści autobiograficzne, które odróżniał, jako komponowane i formalnie pozostającymi literaturą piękną.