- Wyślij znajomemu
Wiadomość została wysłana.
- Wersja do druku
- -AA+A
Powidoki
02.07.2009
Maciej Wojtyszko reżyseruje w Teatrze TV swoją własną sztukę, napisaną wspólnie z synem – Adamem, pt. „Powidoki”. Podobnie, jak w wielu innych dramatach tego autora, bohaterami są artyści, tym razem – malarz Władysław Strzemiński i jego żona, wybitna rzeźbiarka – Katarzyna Kobro.

Mariusz Wojciechowski i Nina Czerkies (fot. TVP)
„Powidoki” to historia skomplikowanych wojennych i powojennych losów małżeństwa Polaka i Rosjanki, której rodzina miała w dodatku niemieckie korzenie. Autorzy kreślą interesujące portrety dwojga ludzi o silnych osobowościach – wybitnych, choć niedocenionych przez swoje czasy artystów, którzy pobrali się z wielkiej miłości, ale potrafią się także z równą siłą nienawidzić.
Strzemiński jest kaleką, poruszającym się o kulach, któremu trzeba pomagać w codziennym życiu, a jednocześnie fascynującym mężczyzną, cieszącym się wielkim autorytetem i powodzeniem wśród kobiet. Kobro od początku źle czuje się w Polsce (małżonkowie przenoszą się tu w 1921 roku), gdzie nikt jej nie zna, podczas gdy w Rosji była przedstawicielką artystycznej awangardy. W czasie wojny wraz z kilkuletnią córką cierpią nędzę, a ciężar życia spada na barki wątłej fizycznie kobiety, która w dodatku postanawia ochrzcić córkę w prawosławnej cerkwi, co zaognia konflikt z mężem.
Autorzy przedstawiają losy Strzemińskiego i Kobro na tle nowej epoki, która bezwzględnie obchodzi się zarówno z jednym, jak i z drugim, mimo lewicowych sympatii obojga. Dopiero wystawa w paryskim Centre Pompidou w latach 80. uświadamia Polsce i światu, jak wielcy byli to artyści.
Na X Festiwalu „Dwa Teatry – Sopot 2010” Nina Czerkies i Mariusz Wojciechowski otrzymali Główne Nagrody Aktorskie, a autorzy sztuki - Nagrodę za najlepszy oryginalny tekst dla Teatru TV. Spektakl otrzymał też Honorową Nagrodę im. Krzysztofa Zaleskiego.
Reżyseria: Maciej Wojtyszko
Zdjęcia: Grzegorz Kędzierski
Scenografia: Małgorzata Grabowska-Kozyra, Dorota Zalewska
Kostiumy: Beata Dąbska
Muzyka: Natalia Babińska
Producent: Agencja Filmowa TEATR TV
Produkcja: TVP S.A. 2009 (czas: 87 minut)
Obsada:
Nina Czerkies (Katarzyna Kobro)
Mariusz Wojciechowski (Władysław Strzemiński)
Wojciech Kalarus (Policjant)
Oliwia Warnel (Nika młodsza)
Julia Woronowicz (Nika starsza)
Anna Smołowik (Hanka)
Jarosław Gajewski (Marian Minich)
Paweł Aigner (Bolesław Utkin)
Katarzyna Skarżanka (Lucyna Wegner)
Krzysztof Stroiński (Stefan Wegner)
Waldemar Błaszczyk (Jerzy Krauze)
Błażej Wójcik (Stefan Krygier)
Anna Iberszer (Krystyna Krygier)
Andrzej Mastalerz (Stanisław Fijałkowski)
Matylda Baczyńska (Justyna Sobel)
Andrzej Szubski (Roman Modzelewski)
Beata Ziejka (Hedwig)
Dorota Zięciowska (Grossowa)
Krzysztof Dracz (Włodzimierz Sokorski)
Sławomir Pacek (Ignacy Loga-Sowiński)
Aleksandra Listwan (Aktywistka)
Piotr Nowak (Działacz)
Grzegorz Milczarczyk (Wykładowca)
Jacek Kałucki (Prokurator)
Monika Pikuła (Sędzina)
oraz Gizela Bortel, Justyna Kulczycka,
Izabela Noszczyk, Milena Suszyńska,
Paweł Koślik, Piotr Lauks, Piotr Wawer, Adam Zawiślak,
Studenci Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Strzemiński jest kaleką, poruszającym się o kulach, któremu trzeba pomagać w codziennym życiu, a jednocześnie fascynującym mężczyzną, cieszącym się wielkim autorytetem i powodzeniem wśród kobiet. Kobro od początku źle czuje się w Polsce (małżonkowie przenoszą się tu w 1921 roku), gdzie nikt jej nie zna, podczas gdy w Rosji była przedstawicielką artystycznej awangardy. W czasie wojny wraz z kilkuletnią córką cierpią nędzę, a ciężar życia spada na barki wątłej fizycznie kobiety, która w dodatku postanawia ochrzcić córkę w prawosławnej cerkwi, co zaognia konflikt z mężem.
Autorzy przedstawiają losy Strzemińskiego i Kobro na tle nowej epoki, która bezwzględnie obchodzi się zarówno z jednym, jak i z drugim, mimo lewicowych sympatii obojga. Dopiero wystawa w paryskim Centre Pompidou w latach 80. uświadamia Polsce i światu, jak wielcy byli to artyści.
Na X Festiwalu „Dwa Teatry – Sopot 2010” Nina Czerkies i Mariusz Wojciechowski otrzymali Główne Nagrody Aktorskie, a autorzy sztuki - Nagrodę za najlepszy oryginalny tekst dla Teatru TV. Spektakl otrzymał też Honorową Nagrodę im. Krzysztofa Zaleskiego.
Reżyseria: Maciej Wojtyszko
Zdjęcia: Grzegorz Kędzierski
Scenografia: Małgorzata Grabowska-Kozyra, Dorota Zalewska
Kostiumy: Beata Dąbska
Muzyka: Natalia Babińska
Producent: Agencja Filmowa TEATR TV
Produkcja: TVP S.A. 2009 (czas: 87 minut)
Obsada:
Nina Czerkies (Katarzyna Kobro)
Mariusz Wojciechowski (Władysław Strzemiński)
Wojciech Kalarus (Policjant)
Oliwia Warnel (Nika młodsza)
Julia Woronowicz (Nika starsza)
Anna Smołowik (Hanka)
Jarosław Gajewski (Marian Minich)
Paweł Aigner (Bolesław Utkin)
Katarzyna Skarżanka (Lucyna Wegner)
Krzysztof Stroiński (Stefan Wegner)
Waldemar Błaszczyk (Jerzy Krauze)
Błażej Wójcik (Stefan Krygier)
Anna Iberszer (Krystyna Krygier)
Andrzej Mastalerz (Stanisław Fijałkowski)
Matylda Baczyńska (Justyna Sobel)
Andrzej Szubski (Roman Modzelewski)
Beata Ziejka (Hedwig)
Dorota Zięciowska (Grossowa)
Krzysztof Dracz (Włodzimierz Sokorski)
Sławomir Pacek (Ignacy Loga-Sowiński)
Aleksandra Listwan (Aktywistka)
Piotr Nowak (Działacz)
Grzegorz Milczarczyk (Wykładowca)
Jacek Kałucki (Prokurator)
Monika Pikuła (Sędzina)
oraz Gizela Bortel, Justyna Kulczycka,
Izabela Noszczyk, Milena Suszyńska,
Paweł Koślik, Piotr Lauks, Piotr Wawer, Adam Zawiślak,
Studenci Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
aktualności
Ponad 2 mln widzów spektaklu „Ostateczne rozwiązanie” na Scenie Świata
W poniedziałek, 30 stycznia Teatr Telewizji na Scenie Świata zaprezentował wybitną produkcję BBC/HBO pt. „Ostateczne rozwiązanie” w reżyserii Franka Piersona. Spektakl obejrzało w TVP1 ponad dwa milion widzów (dane: Nielsen Audience Measurement).- „Słomkowy kapelusz” w Teatrze Powszechnym
- Propozycje Teatru Telewizji w pierwszym półroczu 2012 roku
- Teatr Telewizji na żywo: Gombrowicz, duet Fronczewski – Pszoniak
- Wyjątkowy pokaz „Ślubów panieńskich”
- Krystyna Janda z teatralną Różą Gali
- 12. edycja Dwóch Teatrów – w maju 2012 roku
- Wyjątkowy pokaz spektaklu „Na szkle malowane”

