Zbiorowy list opublikowany w „Le Nouvel Observateur” z dnia 26 października 1966 nosił tytuł „Czy Hannah Arendt jest nazistką?”. Oskarżano ją o uniewinnianie zbrodni hitlerowskich. Arendt próbuje pogodzić swoją epokę z pojęciem zła antropologicznego. To trudne, ponieważ jej współcześni są przekonani, że naziści to uosobienie zła absolutnego, wszyscy pozostali są zaś niewinni. Opinia zachodnia w pewien sposób nadal pozostaje w takim stanie świadomości.

Rzecz dzieje się w kilku planach czasowych, w 1975 roku, w Nowym Jorku, gdzie do 69-letniej Hanny Arendt przychodzi Michael Ben Szaked, rzekomy doktorant z Uniwersytetu w Jerozolimie, chcąc przeprowadzić z nią rozmowę o Eichmannie. Przed rejestrującą ten wywiad kamerą Arendt tłumaczy swoje poglądy dotyczące istoty totalitaryzmu, prostuje, czym jest banalność zła. Wizyta młodego Izraelczyka wywołuje u niej wspomnienia jej romansu z profesorem Martinem Heideggerem, który zaczął się w latach 1924-25. Ta historia miłości studentki i znanego filozofa na uniwersytecie w Marburgu tworzy drugi plan czasowy utworu.

Scenariusz łączy próby odpowiedzi na fundamentalne pytania XX wieku dotyczących istoty zła, rozliczenia ze zbrodniami nazistowskimi oraz uwikłania indywidualnych losów jednostki w wielką historię. Sięgnięcie do biografii Heideggera i Arendt pokazuje problematyczny moment konfrontacji myśli z rzeczywistością. Filozofia Heideggera, jego intelektualizm mają wpływ także na skomplikowane dzieje ich miłości.

Obsada: Agnieszka Grochowska (Młodsza Hanna Arendt), Teresa Budzisz-Krzyżanowska (Starsza Hanna Arendt), Piotr Adamczyk (Młodszy Martin Heidegger), Andrzej Grabowski (Starszy Martin Heidegger), Mateusz Grydlik (Rafael Mendelson), Marcin Hycnar (Michael Ben Szadek)

Autor : Savyon Liebrecht
Przekład: Michał Sobelman

Reżyseria: Feliks Falk
Zdjęcia: Piotr Śliskowski
Scenografia: Marcin Stajewski
Kostiumy: Agnieszka Zawadowska
Produkcja: Agencja Filmowa, 2011